Soms...

Soms zou ik willen dat de dagen langer waren dan het geval is. Naarmate ik ouder word, lijken de dagen korter te worden. Ik herinner me nog dat ik niet wist hoe een dag door te komen, nu is het andersom. Aan het einde van de dag, meestal op een tijd dat iedereen al slaapt, zou ik nog zo vreselijk veel willen doen. Aangezien mijn lichaam het niet helemaal eens is met mijn geest en mijn ogen al helemaal niet meer willen meewerken, ga ik dan toch maar naar bed.

Na het, nu eenmaal door mij ingevoerde 'voor het slapen gaan ritueel' ben ik eigenlijk weer klaarwakker. Een blik op de klok én de wetenschap dat de wekker over een paar uur weer afgaat is voor mij voldoende om toch maar onder het dekbed te kruipen.
Allerlei gedachten schieten door m'n hoofd: "Morgen ga ik de administratie eindelijk eens doen, oh nee, ik moet die shampoo flesjes nog fotograferen. Als dat klaar is, moet ik me bezighouden met de fotografie van de producten van......, oh ja er staat ook nog een huis ingepland dat gefotografeerd moet worden. Weet je wat, ik sta morgen eens heel vroeg op, om Houten bij het opkomende daglicht te fotograferen, misschien ........." en ik val in slaap!



Langzaam wordt het licht om me heen en het geluid van de branding omarmt me. Het wordt lichter en lichter en de branding gaat nu wel erg te keer. Mmmm, misschien schijnt de zon wel en kan ik aan het strand liggen! Tot het doordringt, het is de wekker, niets zonlicht, helemaal geen strand.

Van vroeg opstaan is ook al niets gekomen, dus volgt het, ook weer door mij ingevoerde, 'gebruikelijke ochtendritueel'.

Het avond- en ochtendritueel, of zo je wilt, andersom....is dan ook de enige structuur van de hele dag. Voor de rest rol ik een beetje zonder regels door de dag. Mijn agenda houdt me nog enigszins in het gareel, maar van alle voornemens waar ik mee in slaap ben gevallen, komt nooit iets terecht.

Vandaag bijvoorbeeld, ik ben even naar Blokker geweest om, hoe saai, een emmer en dweil te kopen. Daarna langs Jamin gerend voor een enorme grote zak drop. Snel naar huis gereden, daar weer wat dingen gedaan, die ik al had moeten doen voor ik het huis uitging. De hond loopt te jammeren, het bejaarde beestje maar even in de tuin gelaten. Stom, ik laat de deur van de garage open staan en nu rent het andere bejaarde huisdier, de kat, de kamer binnen. Jammer Mick, maar je moet toch echt naar de garage. Probeer dan een onwillige kat maar te pakken. Intussen zit de hond het kattenvoer op te eten in de garage. Hond op z'n donder gegeven en de kamer ingestuurd, kat nog steeds op de vlucht, telefoon gaat, houtkachel is uit gegaan. Hond rent weer naar buiten, kat inmiddels bij z'n lurven kunnen pakken. Hond weer naar binnen, kat in de garage. Telefoon houdt gelukkig op met rinkelen....! Pffff, nu eerst een kopje koffie en dan maar naar de studio en daar zit ik nu.

Vol goede voornemens, de shampoo flesjes, de administratie...en wat doe ik, een blog starten. Zo chaotisch als mijn leven is, zo zal ook mijn blog worden. Ik ben wie ik ben, een rasechte ADD'er, die nog denkt dat ze twintig is, die nog denkt dat alles is zoals het was. In m'n hoofd is alles ook niet verandert, maar als ik in de spiegel kijk of 's morgens al m'n botten hoor kraken en al mijn spieren voel, na een nacht doorhalen, moet ik toch toegeven dat ik de twintig al een tijdje geleden ben gepasseerd.


Soms, soms zou ik minder chaotisch, meer gestructureerd en in elk geval een stuk jonger willen zijn!!