Jantje lacht....niet of toch wel!

Ik fotografeer graag kinderen. Het liefst zoals ze zijn, zonder poespas, maar zo natuurlijk mogelijk. De studio is al zo imponerend, als ze dan ook nog allerlei instructies krijgen van goed bedoelende ouders langs de kant, gooit het kind vaak zijn (of haar) kont tegen de krib. Als er muziek is waar ze gek van zijn, neem dan gerust een cd mee. Ook een knuffel, of iets anders waarmee ze zich op hun gemak voelen, is van harte welkom. Hieronder een voorbeeld van wat ik vaak meemaak in de praktijk. Jantje is een gefingeerde naam. De geschetste situatie is één van de velen die ik meemaak in de praktijk. Een kind moet kind kunnen zijn en blijven. Dus lieve ouders, u mag er bij blijven, maar probeer alstublieft niets te zeggen...dan komt alles (meestal) wel goed!! (Alle foto's in deze blog zijn gemaakt onder de perfecte omstandigheden!!)

Al de hele week hoort Jantje dat er zaterdag foto's gemaakt gaan worden voor oma die binnenkort jarig is. Best spannend allemaal denkt Jantje in eerste instantie. Leuk foto's maken voor oma, ze is altijd zo lief voor hem. 'Mag er ook een mooie lijst omheen mama?' Dat mag en Jantje is helemaal blij. Hij denkt er verder niet meer bij na en rent naar buiten, daar sneeuwt het en daar zijn zijn vriendjes.

Tijdens het eten krijgt Jantje zijn eerste instructies: 'Wel lachen hoor Jan, want het niet leuk voor oma als je zo boos kijkt!' Hoezo, wanneer moet ik lachen, denkt Jantje. Hij denkt allang niet meer aan de foto's die gemaakt gaan worden. 'Lachen??' Jantje kijkt vragend de tafel rond. 'Bij de fotograaf natuurlijk Jan, dat heb ik je vanmorgen toch verteld.' Oh dat, pfff nog een hele week te gaan en Jantje knikt braaf ja en gaat door met eten.

 De rest van de week hoort Jantje niets anders, dan dat hij moet lachen, z'n kleren schoon moet houden en vooral netjes en beleefd moet zijn 'anders wordt de fotograaf boos hoor, pas op!'
Foto's voor oma, ze kunnen Jantje gestolen worden, hij heeft er helemaal geen zin meer in.


Zaterdagochtend

Jantje heeft z'n besluit genomen, hij gaat niet lachen. Laat dan die fotograaf maar boos worden, maar zijn besluit staat vast. Buiten spelen mag niet, pas als de foto's gemaakt zijn mag Jantje weer met z'n vriendjes spelen. Hij staat met z'n neus tegen het raam geplakt naar de sneeuwpret te kijken. 'Mam, Karel maakt m'n sneeuwpop kapot, ik ga erheen' en hij wil naar buiten rennen. Mam pakt hem net op tijd bij z'n nekvel, 'wat heb ik je nou gezegd Jan, eerst foto's maken!'
Enigszins tegenstribbelend laat Jantje zich in de auto duwen, op weg naar Voshol Studio's. 'Wat een stomme naam eigenlijk, hebben ze daar vossen. Mmmm, zal best een stomme vent zijn, die fotograaf. Ik ga hem gewoon stom vinden en ik ga niet lachen en .......!' Jantje zit zichzelf steeds bozer te maken in de auto.

De studio

Ze zijn aangekomen bij de studio en een mevrouw doet de deur open. Die mevrouw is vast niet de fotograaf, want ze ziet er niet zo streng uit. Jantje besluit dat hij haar wel een hand wil geven. 'Dag ik ben Jan en ik ga niet lachen!' De mevrouw lacht wel en zegt: 'Dat hoeft niet hoor, als jij niet wilt lachen dan lach je gewoon niet.' Jantje gnuift in zichzelf, zo die heeft hij even snel om z'n vingers gewikkeld. Nog een deur door en dan ziet Jan de studio, wauw...dat is best groot en ook wel eng. Wat een lampen, maar waar is die boze fotograaf dan? De mevrouw die de deur open heeft gedaan komt binnen en zegt: 'Leuk dat jullie zo op tijd zijn en wat heb jij een mooie trui aan Jan, is dat speciaal voor de foto voor oma?' 'Ehhh, ben jij de fotograafmevrouw?' De mevrouw lacht weer en zegt 'ja, dat ben ik en je mag me ook Karen noemen als je ouders dat goed vinden.' Jan begrijpt er helemaal niets meer van, kan die mevrouw boos worden...nou ja, ik ga toch niet lachen.

Papa gaat op een stoel zitten en mama staat ernaast. Jan mag kiezen, of op schoot bij papa of door mama opgetild worden. Hij kiest voor de brede schoot van papa en trekt gelijk zijn meest lelijke gezicht. 'Jan..wat heb ik je nou gezegd, kijk gewoon en lach. Pas op hoor Karen vindt dit niet leuk!' Jantje kijkt boos naar Karen, ze zegt niets, maar trekt een raar gezicht, waarvan Jan in de lach schiet. Flittssss, wat gebeurt er nou allemaal...'mooie foto Jan, je staat er leuk op!' Oei, denkt Jan, die Karen is wel vals zeg, nou lach ik toch. Al zet ze een rode neus op, ik lach niet meer.
Er worden nog een paar foto's gemaakt en Jantje slaagt erin boos te blijven kijken. Inmiddels zijn pa en ma ook boos, maar dan op Jantje. Karen geeft iedereen een kopje koffie en Jantje krijgt sinas (cola mag niet van papa en mama). Er moeten nog wat foto's gemaakt worden en Karen zegt dat Jantje niet hoeft te lachen als hij dat niet wilt. "Je hoeft niet te lachen, maar ook niet zo boos kijken hoor, want dan knapt mijn lens!' Onwillekeurig moet Jantje weer lachen...flitsss flitsss flitsss.
Mama vraagt of er nog tijd is om een paar foto's van Jantje alleen te maken. Nou is Jan echt boos, dát had mama niet gezegd, ik ga echt niet alleen op de foto! Karen haalt ergens wat beren en een speelgoedtractor vandaan. 'Kom je Jan, dan gaan we een echt model van je maken'.  Schoorvoetend loopt Jan naar het midden van de studio. Aan de rand staat mama te roepen: 'Wel lachen hoor Jantje, is leuk voor oma en ook voor de tantes' Stokstijf staat Jantje in de studio, niet van plan om te luisteren, niet van plan om te lachen, niet voor oma, niet voor de tantes, niet voor mama en al helemaal niet voor die Karen.

Jantje lacht!
Dan vraagt Karen of ze even alleen met Jantje mag zijn. Jantje probeert mee te luisteren, maar snapt er niet veel van, iets met konzentaatie of zoiets. Papa en mama gaan naar boven en vanaf daar kunnen ze wel meekijken, maar ze mogen niets meer zeggen. Karen zet een muziekje op en zegt: 'Ga maar lekker spelen Jan, ik maak wat foto's en wedden dat ze leuk worden!' Mmm, klinkt wel leuk, maar als ze maar geen valse dingen doet. Jantje kijkt wat rond en pakt de tractor, ondertussen kijkt hij naar Karen, wat doet ze toch??? 'Jan heb jij mijn bril gezien, ik kan geen foto's maken nu, want ik zie je haast niet!' Jantje moet lachen, die bril staat gewoon boven op haar hoofd. Hij heeft nauwelijks in de gaten dat er foto's worden gemaakt, zo moet hij lachen. Jantje vindt het wel leuk worden nou, hij mag ballonnen opblazen, met de tractor spelen en hij vergeet bijna z'n vriendjes. Bijna...opeens denkt hij weer aan ze en ook aan zijn besluit om boos te blijven kijken. Ineens hoort hij Karen zeggen. 'Goed gedaan Jan, ik heb een paar hele mooie foto's van je, je bent een kanjer, maar nu is het klaar.' Papa en mama komen weer beneden en het lijkt wel of ze niet meer boos zijn op hem.
'Kom jongen, we gaan naar huis. Omkleden en dan kan je weer lekker buiten spelen'.

Twee dagen later kan Jantje op de computer van zijn vader de foto's bekijken die Karen heeft gemaakt. Hé, hoe kan dat nou er zijn er maar drie waar hij boos op kijkt en verder lacht hij overal. Kan Karen toveren?

Oma is heel blij met de foto en alle tantes vinden dat Jantje er zo 'schattig' op staat. Jantje vindt het allemaal best, hij gaat buiten spelen met z'n neefjes en nichtjes!!